Poddawany naciskom zaglądam do niej nieśmiało i wyciągam na “szersze wody” zgromadzone tam fanty.
To ostatni reportaż ze starego roku. Daleko poza Kwidzynem, z miasta, które znam z ketchupu … Włocławek a niby jak inaczej.
Co mają tam fajnego poza wspomnianym specjałem do wszystkiego? a no kościół był fajny i ludzie sympatyczni. Ale do dupy mają drogi! po większej sieczce chyba jeszcze nie jechałem.
Powracając do meritum chcę wam pokazać kilka zdjęć, taki mały reportażowy reportaż. W rolach głównych ona czyli Ola i on, Tomasz.  Z tego miejsca pozdrawiam serdecznie.

Jeśli ktoś ma ochotę na więcej zapraszam tutaj.

Patrząc na Pawełka to nie tylko imię dzielimy ;) widzę kilka cech charakteru podobnych … z tego miejsca pozdrowienia dla rodziców :)

Wcześniej w głowie był mały plan ale bez spontanu się nie obeszło. Miała być pewna historia … ale nie wyszła tak jak miała :) zostało kilka kadrów. Ale pomysł trzeba przerobić i jeszcze raz do niego podejść :)

Na koniec twardy jak syberyjska zima Mirek, plotki głoszą że z liścia powala niedźwiedzie polarne ;)

Poza tym że zimno to jednak jest coś co czasami wygania na zewnątrz z aparatem. Tak też było w ostatnią sobotę. Może to potrzeba zrobienia kilku zdjęć taki narkotyczny głód a może znudziło się siedzenie w domu i zachciało się tyłek przewietrzyć. Pomijając motyw wyruszyliśmy na mały trip. Karolina, Andrzej, Mirek no i ja :)

Dupa zmarzła chociaż nogi bardziej. Przez jakiś czas nawet nie czułem paców u nóg.

Dawno nie robiłem zimowych landschaftów czy czegokolwiek podobnego. Na początku rozwalił mnie problem niebieskiego śniegu. Jakiś workflow trzeba wyrobić na WB i śnieg :) no bo jaki ten śnieg jest? biały? szary? niebieski? a może różowy, żółty też już widziałem.

Kończąc biadolenie o śniegu poniżej klika zdjęć.

[[Show as slideshow]]

Wejście było nieplanowane, wyszło spontanicznie jak Wojtek zrezygnował z ataku na szczyt. Olek i Michał byli już w połowie drogi jak ja zakładałem uprząż i właziłem na drabinę.

Pierwszy przystanek nic wielkiego podobne wrażenia mam stojąca na swoim balkonie. Połowa drogi dała już się odczuć, przede wszystkim potworne zmęczenie … tak to jest jak się siedzi całymi dniami stukając w klawiaturę. Wtarganie prawie 100km siebie + trochę sprzętu po drabince jest męczące. Ręce odpadają jako pierwsze.

Ale za to widok ze szczytu (jeśli można to tak nazwać) jest niesamowity. W takich warunkach zmysły są nienaturalnie wyczulone. Strzał adrenaliny naprawdę mocny.

Zejście miało być jeszcze bardziej wyczerpujące … okazało się zdecydowanie łatwiejsze i mniej męczące :) jedynie zapadający zmierzch sprawiał pewne trudności.

Fajnie było zeskoczyć z drabiny na ziemię i poczuć twardy grunt. Na dole cisza i spokój … inny świat.

To pierwszy post od miesiąca. Czasu mało ostatnio. Kończę zaległości, pewnie przyjdzie czas na aktualizację tego przybytku :)

Tymczasem kilka zdjęć z dzisiejszego poranka.

Ta lodówka zawsze mnie rozwala jak tam jestem :D nie wiem jak długo jeszcze tam będzie ale robi fajny klimat :)

Dla zainteresowanych – N: 53°43′29,9 E: 18°56′42,2

Pisząc krótko to było GIT. Mogłem nieco poszaleć z pomysłami, nie było tekstów w stylu “nie to jest głupie” :D co zdarzało mi się już usłyszeć od młodych. Znamy się dobrze więc atmosfera kapitalna i pełen luz.

Żeby nie było to lokalny patriotyzm w postaci zamku a raczej tylko fragmentu jest :) ale to bardzie ze względów technicznych niż patriotycznych :D Potrzebowałem w miarę sporego zacienionego miejsca w godzinach południowych żeby wstawić tam TT no i jako takie tło.

Po więcej odsyłam na www.lifewedding.pl

Ostatnio wykończyłem Ilforda, którego założyłem z dobre dwa miesiące temu. A to czasu nie miałem a to zapominałem zabrać, innym czasem zasilanie w gripie padło … generalnie dojrzewał :)

Ale trafiło się kilka wypadów za miasto :)

Poniżej kilka zdjęć, bardziej rodzinne i dokumentujące życie w stadzie niż finezyjne kadry potraktowane photoshopem :)

Pod Grunwaldem poza siłami zakonu krzyżackiego, woskami Polskimi i Litewskimi byli także rycerze Imperium, uzbrojeni w działa fotonowe (co widać na kilku zdjęciach).

Po bitwie rycerzy, którzy o własnych siłach nie mogli dojśc do obozu zwożono z pola Ursusem.

Jak zwykle nieco zdjęć. Rycerzy za wielu tam nie ma.  Bardziej skupiłem się na oglądaniu widowiska niż na próbach przedarcia się pod barierki i kadrowania tak by widać było coś innego poza głowami i rękoma innych :)

Niezła zabawa była pod sceną, koncert 42 DH z Grunwaldu “Wesołe Słowiki” czy coś podobnego, mocny odjazd :D

Patrycja i Adam połączeni są wielkim uczuciem co można zaobserwować. Lubię fotografować ludzi gdy są naturalni i prawdziwi :) wówczas praca jest o wiele ciekawsza i przyjemniejsza.

Toruń jest świetny, bywałem tam dosyć często i polubiłem to miasto, jego niepowtarzalny klimat. Chciałbym mieć w Kwidzynie choć 1/10 tego uroku i atmosfery.